Taş ve tohum…

Mücevher kitaplar vardır. Onlar, “kitap”tır. Saftır, taşkındır, nicedir, ışıktır, meşktir, erdemin kristalize olmuşudur, aklın süzülmüşüdür, bilincin durulmuşudur, gönlün künhüdür. Onlara “kitap” denir, “kitap işte budur!” denir, sevgiyle bağra basılır, akıl tutulması onlarla aşılır, insan olunur, hayat onlarla göz kırpar insana usulca, “beni yanlış yerlerde aradın, yoruldun, gel şimdi birazcık dinlen, tekrar yola koyulmadan önce” der. 

Mücevher kitaplar vardır. Onlar, “kitap”tır. Neyin diliyle yazılmışlardır? Dilin diliyle. Kelimelerin soyluluk kazandığı, içleri dolu olduğu, filizlenmeye hazır çekirdekler olduğu, alev alev yandıkları, su istedikleri bir dille. Söylemin, gramerin, sözdiziminin, vurgunun, daha birçok şeyin elbirliğiyle insana insanı, hayatı, evreni, varoluşu, varolabilmeyi, olabilmeyi hatırlatma yolunda vargüçlerini harcadıkları bir dille. Hep yokuş tırmanan bir dille, bundan bıkmayan bir dille. İnsanı rehavete, ölüm uykusuna, kelekliğe yatmaya izin ve geçit vermeyen bir dille. Eh, zor bir dille. Çetrefilli ama şefkatli, sert ama sevgili bir dille. Seven ama sevdiğini sulusepken belli etmeyen bir dille. 

Elimde yıllardır bir kitap var. Elimden hiç düşürmediğim bir kitap. Düşerse incinecek bir kitap. Döne döne sayfalarını kokladığım bir kitap. Ben onu okurum. Ben onun okuruyum. Bununla övünürüm. Sevinirim. Kimselere belli etmem.

Onun adı, “Metinler”. Onu bu dünyadan geçip gittiğinde dönüştürmüş biri yazdı. 

Onun şairinin adı, Nilgün Marmara‘ydı. Günün Marmara gibi fay hatlarıyla korkutucu olabileceğini, Nil gibi bereketli olabileceğini biliyor, bildiriyor ve bizi bu bilgi şölenine davet ediyordu. 

Nilgün Marmara, davetin sonunu beklemedi. Konuklardan özür dilemedi. 

“Arınalım, arınalım artık yozluklarından, şu densiz yeryüzünün kalık çirkefinden” deyiverdi.

Hep diyordu. Hep demişti. Hep dedi.

Danimarka Krallığı’nda kokuşmuş birşeyler vardı.

Hep vardı.