AKP + Baskın Oran. Son kararım!

Bilinenleri tekrar, bazen işe yarayabilir (Maddeleri önem sırasına göre değil, aklıma geliş sırasına göre dizdim, kusura bakmayın):

1a. Türkiye’de demokrasi yoktur.

1b. Türkiye’deki, militarist vesayet rejimidir.

2a. Türkiye’de laiklik yoktur.

2b. Türkiye’deki, köktendinci bir rejimdir. Dinimiz, kemalizmdir. (Aslında, Engin Ardıç‘ın deyimiyle, Enverizm!)

2c. Laisizm, rejimin köktendinciliğini kamuflaja yönelik bir manipülasyondur.

3a. Türkiye’deki cumhuriyet, Baasçı bir cumhuriyettir.

3b. Efendilerimiz, o dillere destan demokrasi düşmanlıklarının üzerini, literatürel anlam ve bağlamdan münezzeh, soyut bir “cumhuriyet” güzellemesiyle örtmeye çalışmakta; lakin bu absürd “cumhuriyet”çilikleriyle demokrasi düşmanlıklarını aslında daha da belirginleştirmektedirler.

4a. Türkiye’deki parlamentarizm, politik bir vodvilden ibarettir. Parlamentonun hiçbir ağırlığı, işlevi, gücü ve saygınlığı yoktur.

4b. Türkiye’de parlamentarizm, yalnızca bir demokrasi imitasyonu malzemesidir.

5a. Türkiye’deki siyasal partiler düzeni ve yapısı tam bir kara mizah şaheseridir.

5b. Türkiye’de bir tarafta Devlet Partisi, öte tarafta da siyasal parti süsü verilmiş çıkar örgütleri vardır.

5c. Parti süsü verilmiş bu çıkar örgütlerinin kendi iç mekanizmaları ve yapılarında da demokratik ilke ve süreçlerden eser yoktur.

5d. Bu sözde-partiler, sosyolojik olarak temsil ettikleri toplumsal sınıf ve katmanların çıkarlarını değil, sadece ve sadece kendisi-içinleşmiş yoz örgütsel çıkarlarını savunurlar.

5e. Ancak bunu bile, kısmen (izin verildiği ölçüde) ve “düşük profil politika” çerçevesinde yaparlar.

5f. “Yüksek profil politika” Türkiye’de siyasetçi esnafının değil, Devlet Partisi’ni oluşturan oligarşik zümrenin uhdesindedir. Siyaset esnafının buradaki rolü Figüran Osman’lıktan ibarettir.

5g. Türkiye’de siyaset, sosyal-sınıfsal çelişki paradigmasına değil, yapay ve sahte çelişkilere dayalıdır ve bu bir devlet stratejisidir.

5h. Bu yüzdendir ki Türkiye’de sosyal sorunlara çözüm arama bağlamında bir siyaset yerine, rejimi topluma karşı koruma bağlamında bir siyaset esastır.

5i. Böyle olunca da merkez-çevre çelişkisi gerçeklik kazanır ve merkezdeki zorba elit ile çevredeki eğitimsiz ve yarıeğitimli avam arasında bir toplumun kaderi tıkanıp kalır.

6a. Türkiye’de görünürdeki anayasa, göstermelik bir anayasadır. Asıl anayasa başkadır -bilenler bilmeyenlere anlatsın.

6b. Görünürdeki anayasa, 12 Eylül faşizmince bize dayatılmış bir “aMayasa”dır. Bu amayasada haklar ve özgürlükler şeklen verilmiş gibi gösterilir, ardından birer “ama” ile geri alınır. Anayasanın felsefesi ve ruhu, toplumsal ve bireysel hak ve özgürlüklerin güvence altına alınmasına değil, devletin bekası ve ikbaline yöneliktir. Devlete karşı toplum değil, topluma karşı devlet savunusunun mevzuatıdır.

6c. Özgürlükçü bir anayasaya sahip olsaydık bile, durum değişmezdi. Çünkü asıl önemli olan yasalar değil, onları uygulamakla yükümlü olanların zihniyet yapısıdır.

7. Türkiye’de hukuk ve hukuksal irade yoktur.

8a. Türkiye’de özgürlük ve sorumluluk nosyonu gelişmiş, medeni bir medya yoktur.

8b. Türkiye’deki, her türlü dezenformasyon ve manipülasyona açık, linççi, sahteci, embedded, embesil, cahil ve soytarı bir medyadır.

9. Türkiye’de adalet yoktur.

10. Türkiye’de hak ve özgürlükler değil, emir ve görevler esastır.

11a. Türkiye’de sol yoktur. Zihniyet olarak da yoktur, politik yapı ve kurumlar olarak da yoktur.

11b. Türkiye’de solun doğal toplumsal tabanı da ideolojik kaymaya uğramış durumdadır.

11c. Türkiye’de kendini “sol” olarak lanse eden kişi, kurum, hareket, akım ve siyasal partilerin neredeyse tümü, özünde sağcı ve milliyetçi, büyük bölümü faşizan, dahası faşisttir.

12a. Türkiye’de, demokrasinin bütün kurumları gibi seçimler de göstermeliktir.

12b. Siyaset arenasındaki uzantılarıyla görünürleşen ve çeşitli düzlemlerdeki açık ve gizli güç odaklarından oluşan Devlet Partisi, Türkiye’nin yakın tarihinde hemen hemen bütün seçimleri kaybetmiş olmasına rağmen, iktidar ilanihaye ve mutlak surette ondadır.

12c. Seçimlerde kazanan, sadece ve sadece “hükümet” olabilir, “iktidar” değil -o da olabilirse, oldurulursa. Türkiye’de bir “devlet iktidarı” vardır, bir de iktidarsız hükümet iktidarı ve bu ikincisi birincisinin kuklasıdır.

13a. Türkiye’de ilmiyye sınıfı, kollektif beyni tümüyle militarize olmuş, akademik namustan ve bilim nosyonundan arınmış, yoz, aşağılık bir zümredir.

13b. Demek oluyor ki Türkiye’de üniversite ve bilim yoktur.

14a. Türkiye’de burjuvazi yoktur.

14b. Türkiye’deki, egemen bürokratik oligarşiye karşı sesini yükseltme cesaretine asla sahip olamayan, sünepe ve sümsük bir zenginler zümresidir.

14c. Türkiye sanayi toplumu aşamasından doğru dürüst geçemediği için sınıf bilincine sahip bir proletarya da olmamıştır.

14d. Dolayısıyla Türkiye’de bir liberal burjuva demokrasisinin kurulma ve yerleşme olasılığı ve şansı halihazırda son derece düşük, hatta imkansıza yakındır.

14e. Çarpık sınaileşme ve kentleşmenin doğurup büyüttüğü lumpenproletarya, Türkiye’de kurumsal faşizmin kitle desteği almasının da, doğrudan kitle (sokak) faşizminin de birincil gücüdür.

15a. Türkiye bir Ortadoğu ülkesidir.

15b. Dolayısıyla her türlü global oyuna, ketempereye açıktır.

15c. Dış güçler tarafından asla rahat bırakılmaz, bırakılamaz.

15d. Ortadoğu coğrafyasına dahil olmak gibi bir jeostratejik dezavantaj, ekonomisinin güçsüz ve zaafiyetlerle malul oluşu, kişi başına düşen ulusal geliri, global ekonomideki payının önemsizliği, enerji üreticisi olmayışı, savunma teknolojisi ve felsefesinde dışa bağımlılığı, eğitim düzeyinin düşüklüğü, vb olgularla da birleştiğinde, Türkiye’nin dış müdahale ve provokasyonlara açık oluşunun önünde hiçbir engel kalmamaktadır.

16a. Türkiye’nin iç efendileri, yönetim enstrümanları baskı, korku, tehdit ve yıldırıdan ibaret olduğu için, her türlü iç ve dış sorunu bir çözüm nesnesi olarak değil, egemenliklerini sürdürme yolunda bir fırsat ve kaldıraç olarak kullanırlar.

16b. Dış güçlerin bunu bilmemesi düşünülemez; dolayısıyla her türlü iç sorunun uluslararası bir düzleme çekilmesi dış güçler için çocuk oyuncağı olagelmiştir. Kürt sorunu, bunun en karakteristik örneğidir.

16c. İç egemenlerin zorba olmakla kalmayan, akıldışı, devekuşu yönetim anlayışı, aynı zamanda sorunların kronikleşmesinin, deyiş yerindeyse “çürüme”sinin de temel nedenidir. Türban sorunu ve Ermeni sorunu, bu bağlamda verilebilecek diğer önemli ve öncelikli sorunlardır.

17a. Az kalsın unutuyordum! Türkiye’de akılcılık yoktur. Özgür düşünce geleneği yoktur.

17b. Türkiye’de şark kurnazlığı vardır. Ezber ve dogmatizm vardır.

Bunlar, ilk anda aklıma geliverenler sadece. Deveye ne sormuşlardı bilirsiniz.

E, peki, bir seçim arefesinde bunları niye saydım döktüm? Şunun için:

Bu seçimler de, diğer bütün seçimler gibi, hiçbir derdimize deva olacak değildir. Bir “mış gibi” müsameresi oynayacağız her zamanki gibi. “Mış gibi” siyasal partiler, “mış gibi” bir sözde-demokrasi, “mış gibi” seçmenler, “mış gibi” seçimler…

Ama yine de eski bir komünist olan ben, yarın evden çıkacak, halâ elime ulaşmamış olan seçim pusulası yerine kimlik kartımla oyumu kullanmak üzere sandık başına gideceğim ve oyumu, kırk yıl düşünsem aklıma gelmeyecek olan bir partiye vereceğim.

Hangi partiye vereceğimi biliyorsunuz çoğunuz. Yazmıştım. Kararım daha da netleşti o günden bugüne. Vaktiyle söylediklerimi kısaca tekrarlamakta fayda görüyorum:

1. Bu seçim, sıradan bir seçim değildir.
2. Bu seçim, bir demokrasi referandumuna dönüşmüş durumdadır.
3. Bir tarafta demokrasi düşmanı bir cephe, diğer tarafta açık faşizmin sultasına girmesi an meselesi olan bir toplumun şu anda tutunabileceği tek siyasi dal olan, benim deyimimle “mecburi demokrat” bir parti konuşlanmıştır.
4. Bu nedenle, şimdiye kadar birkaç kez boş oy atmış olan ben, oyumu AKP’ye vereceğim.
5. Bunun emanet bir oy olduğunu kendim bildiğim gibi, AKP’nin de biliyor olduğunu düşünüyorum. AKP bugünkü ortamda bunun bilincinde olmak durumunda ve zorundadır.

Gelgelelim, bütün göstergeler, seçim sonrası Türkiye’sinin bir kaos ortamına sürükleneceği ve dış ve iç egemenlerin borularının ötmeye devam etmesi için hiçbir alçaklık ve düzenbazlıktan vazgeçmeye niyetlerinin olmadığı yönündedir. Ancak bu beni yine de, seçimde oy vermenin ve AKP’ye oy vermenin gerekliliğini önemsemekten vazgeçirmedi, vazgeçiremiyor. Hatta AKP’nin beklenenden fazla oy almasının paradoksal biçimde daha tehlikeli bir durum arzettiğini biliyor oluşum da beni AKP’ye oy vermekten vazgeçirmedi, vazgeçiremez.

Dostlarım arasında halâ AKP’ye oy vermek içlerine sinmeyenler varsa -ki epey var-, onların da bağımsız sosyalist adaylara oy vermelerini tercih ederim, boş oy değil. Ufuk Uras‘a, Levent Tüzel‘e, vd.

Eğer İstanbul ikinci bölgede kayıtlı olsaydım, eh, biraz zorlanacaktım doğrusu. Çünkü ben  Baskın Oran hocamın da seçilmesinin çok hayırlı olacağından kesinlikle eminim.

Neyse, pazartesi sabahı belli olacak encamımız. Seçimlerin sonucunda üç partinin (AKP, CHP, MHP) meclise gireceğini, birinin de (DTP) bağımsızlar yoluyla mecliste yeralacağını tahmin ediyorum birçokları gibi, ama benim bir başka iddiam var: Bence, anamuhalefet partisi CHP denilen devlet faşisti parti değil, özdeşleşmeye yöneldiği MHP olacak.

Hayırlısı neyse o olsun diyelim. CHP-MHP koalisyonu kurulursa, ülkeyi terketmek boynumun borcu olsun -kevgir bütçeme IMF desteği bulabilirsem.