Akıl akıl, gel peşime takıl…

“(…) aklın bu dünya için çok da iyi bir şey olduğuna inanmıyorum. Akla karşı mutlak bir panzehir gerek.” demiş Ferit Edgü. Bu konuda da bir yazı attırmak iyi gelirdi bana. Şu sayısal loto bilimsel tahmin sistemimi dijitalize edecek bir arkadaş bulabilsem, daha ne makaleler, köşe ve bucak yazıları attıracaz; emme velakin kör talih, tatar Salih! Neyse, ben sizi Samih Rıfat‘ın Ferit Edgü’yle yaptığı söyleşiye davet edeyim. Çaylar şirketimizden, çörekleri de Radical kazatası virsin gayrı. Nasılsa o gazeteden alacağım birikti epeyce. Para virip alıyoz; ondan sonra da faşist asamkesemcisini, embesil embeddedini, hasan-ül’celal’ini, yiğidim aslan… -pardon, bulutumunu okuyoz! Allallaaa…

Şu yüce dağları duman kaplamış…

Muzmin Bey, büyük resmi görebilmeye yönelik önemli analiz ve tespitler yapıyor. Son yazısı, Türkiye semalarını karabulutların sardığına dikkatimizi çeken ve çirkef medyadaki anlı şanlı kalemşorların zihinsel kifayetsizliklerini de dolaylı olarak açığa vuran bir yazı. Reelpolitisizmini her fırsatta eleştiri konusu yapsam da, ben Muzmin Bey’in her zaman ufuk açıcı yazılar ve yorumlar ürettiğini savunurum. Salak medyanın kendisini bir an önce keşfetmesini diliyorum -olmayacak duaya amin. (Bu cümle şöyle de okunabilir: İkinci bir Taha Kıvanç vak’ası. Ama tersinden!)

Büyük resme baktığımızda, Türkiye’deki seçimlerin sonucunda neler olabileceği de çok-bileşenli bir bilinmeyen. Ben bu iç karartıcı ortamda bugünlük sadece iki adet şirin belde komedisini konu edeyim. Engin Ardıç, çarşafı diline dolamış, Perihan Mağden de benim kımılcan&sünecanlar listemin başköşesinde yeralan Hokusfortçu Kiçler Padişahı İrbaam Datsızses Bey ile Genç Hokuspokusçular Partisi arasındaki düzeyli birlikteliği…

Bugünlerde blogistana küçük kaçamaklar dışında vakit ayıramıyorum. Hazır buraya gelmişken, bir de mutlaka alınıp okunması ve kütüphanenizin deniz manzaralı, mutena bir köşesinde konuşlandırılması gereken bir dergiden sözedeyim. Daha doğrusu, editörü Mustafa Erdoğan‘a bırakayım sözü.