jazzetta

Engin Ardıç Bey abimi resmi zihniyetle zihni felç olmuş hödükler hiç sevmez, ellerinden gelse bir kaşık suda boğarlar. Çünkü adam saksıyı çalıştırır, boş durmaz, Uzayan Bey’le kankalık dışında yamuk yaptığı pek görülmemiştir, takım tutmaz, amigoluk yapmaz, sıkı bir birikimi vardır, kapısı penceresi dünyaya açıktır, küresel-yerel denklemini çoktan çözmüştür, mıymıntı ve uyuz bir diplomatik-entel ağzı kullanmaz, sunturlu küfürleri gayet leziz ve estetik bir biçimde savurmasını iyi bilir, boka bok demekten kaçınmaz.

Tabii bu övgü dolu satırlara bakarak benim onun “fan”ı olduğumu zannetmeyiniz sevgili okurcuklarım; biliyorsunuz yamuk kimden gelirse gelsin beni bağlamaz, karşı çıkarım. Nitekim Ztar günlerindeki yemek sohbetlerini unutmuş değilim abimizin.

Neyse, sık sık yaptığım gibi, yine onun bir yazısına göndereyim sizi. “Aslan sosyal demokrat” ve de uyanık ticaret erbabı Zülfü Detone Bey’in de bir vesileyle adının geçtiği bu yazıyı okuduktan sonra geri gelin, bu sabah tavşan kanı bir çay demledim size. (Bana hatırlatınız; çay üzerine şöyle dört başı mamur bir makale döşenmek farz oldu gayrı. Gerçi kitabı bilem var ya, neyse.)

Eduardo’ların taşındığı kasabanın sorunu, gün günden azıtan zamanın, dakika başı saate bakılmaz, saat sorulmazsa zınk diye duruvermesi ve bütün bir yaşamı da kendisiyle birlikte ertesi güne dek dondurmasıymış.

Kasabanın ileri gelenleri buna bir türlü çare bulamadıklarından hayat çekilmez olmuş, işler durma noktasına gelmiş, insanlar canlarından bezmişler.

Eduardo’nun akrabaları, halka, eski kasabalarının ulu bilgesine danışmayı önermişler. Bilgenin bulduğu çözüm şuymuş: Saatlerin spiral yaylı ayar düzeneği değiştirilip yelkovanın dönüş hızı bin dört yüz kırk kat azaltılırsa, günde bir kez saate bakmak yetesiymiş.

Böylelikle güneş kasabanın ufkunda ne zaman doğup ne zaman batacağını şaşırdığından oralara uğramaz olmuş ve ahali, sonunda dayanamayıp kasabayı terketmiş.