Distopik bir tasavvur: Eşcinsçil-egemen dünya

“Çöp evde bir Tractatus” başlıklı yazıma gelen yorumlarda homoseksüellik de konu edilince, hiç istemediğim halde kendimi bu konuya bulaşmış buldum ve aceleci –ne yalan söylemeli, biraz da telaşlı- bir tavırla düşüncelerimi açıklayacağım diye debelenirken batağa saplandım. Kendi yorumlarımı derleyip buraya topluca alıntılayayım önce –bazı yerleri atlayarak. Demişim ki:

”Eşcinsel” tilciği spastik bir tilcik; dilbilimsel kurallara aykırı. “Homoseksüel” uzun ve söylenişi zor. “Gay” de bana çok yılışık geliyor. Her ne kadar bir değer yargısı da barındırıyorsa içinde, yine de ben o hiç sevmediğim politikayı burada benimseyip “i***” demeyi tercih ediyorum.

Bu i***lik mevzuu çetrefilli mevzu. Ne kadar kendimi aksini düşünmeye zorlasam da olmuyor; ben bunu bir tür hastalık olarak görmeye eğilimliyim ve böyle düşünmekle de homofobik falan olduğum şeklinde bir suçlamaya maruz kalmayı da hiç iplemem i***ler tarafından. Çok ilginç birşeydir ki içlerinden dört dörtlük adamların çıktığı da çok oluyor ama genel olarak kopardıkları yaygaradan hoşlanmıyorum -hele de hakim oldukları birçok sektörde bu daha da itici oluyor. Bir iş başvurusu dolayısıyla karşısına çıktığım çok ünlü bir i***mizin tavrı o kadar tiksinti vericiydi ki, ossaat tuzla buz oldu gözümdeki saygınlığı. Kişilik bozukluğu iyi bir hal değil maalesef. Kusura bakmasınlar.

Bütün i***leri aynı sepete koymam, koymuyorum. Ayrıca tekrar edeyim; aşağılamak maksadıyla kullanmıyorum ben bu “i***” sözcüğünü. Sansürleyişimin amacı da öyle zannedeceklerden sakınmaktır. Bana doğadan, hayvanlardan kanıt getirilmesi de fikrimi ne yazık ki değiştirmiyor. Bunu “doğal” kabul edemiyorum.

Bu kişilere düşmanlık beslediğim yok. Buna karşılık, sempati beslediğimi de hiç söyleyemeyeceğim doğrusu. Bizden farkları yok, insani zaaflar taşımak konusunda. İçlerinde iyileri de var, beş para etmeyenleri de; tıpkı heteroseksüellerde olduğu gibi. Negatif ayrımcılığa da, pozitif ayrımcılığa da lüzum yok yani.

İnsanların kendi bireyselliklerine müdahale etmeye, onları kendi tercihlerimiz doğrultusunda yeniden biçimlendirmeye falan hakkımız yoktur; bu tür faşizan tasavvurlara kapım kapalı. Ama ortalıktaki olguyu da kendi bakış açıma göre değerlendirmeye, isimlendirmeye ve kendi tavrımı almaya da hakkım var ve ben o hakkımı kullanarak diyorum ki bu kişilere: “Kardeşim, sizin bu durumunuz benim baktığım yerden bir ’seçim’ değildir; dolayısıyla da bir suçlama/mahkum etme vesilesi de değildir. Bana göre sizin bir ’sorun’unuz var; ben size bunun bir ’sorun’ olduğu dayatmasında bulunamam, ama siz de benim bunu bir ‘tercih’ değil, bir ’sorun’ olarak görmemi engelleyemezsiniz. O halde orta yolda buluşalım: Ne siz benim alanıma sızmaya, beni tahakküme yeltenin; ne de ben sizi. Tak sepeti koluna, herkes kendi yoluna.” Fazlaca vulgarize ve karikatürize ederek böyle söylemiş olayım.

Sadece bu kişiler için değil, herkes için söylemek istediğim birşey var: Üzerindeki etiketi rant kapısı haline getirenler, canımı sıkıyor.

Evet, hakikaten fazlaca vulgarize ve karikatürize etmişim. Şimdi bu lakırdılarımı veledimin kalem çantasından yürüttüğüm silgiyle silerek meramımı daha düzgün, yer yer de özeleştirel bir ifadeyle anlatmaya çalışayım:

1. “İbne” sözcüğünü aşağılama maksadıyla kullanmadığımı, hatta ünlü homoseksüel sanatçılarımızdan (artiz değil, hakiki sanatçı!) birinin kendi eğiliminden olanlar için aynı adlandırmayı yaptığını bir kez daha belirteyim önce. Artık böyle bir “aman yanlış anlamayın ha”lı açıklama yapmadan kullanması zor olan bu sözcüğü de kullanmayacak, kendim bir sözcük uyduracağım: “Eşcinsçil”.

2. Eşcinsçilliği bir tür hastalık olarak görüşüm, sadece beni bağlar. Bir tür rasizme, sosyal darvinizme ve öjeniye giden yolda koşar adım yürümek istemem.

3. “Maksadını aşmış ifade” klişesine hiç itibar eden biri değilim ama “kişilik bozukluğu” ifadem hakikaten de maksadını aşmış. Cinsel hedonizmin karanlık uzayında kendini kaybetmiş eşcinsçilleri bir yana bırakırsak, bütün eşcinsçiller için böyle bir ifade kullanmanın doğru olduğunu sanmıyorum.

4. “Bunu ‘doğal’ kabul edemiyorum” derken, iş “madem ki doğal değil, öyleyse yokedelim” noktasına varsın niyetinde değilim. Sadece kendi yargımı ifade ediyorum. Farklı olana hayat hakkı tanımamak, kendini kategorik olarak üstte görmek benim kitabımda yazmıyor.

5. Ben pozitif ayrımcılığın da pek matah birşey olduğu kanısında değilim. Dahası, onun, negatif ayrımcılığın zımnen onaylanması anlamına bile geldiğini düşünürüm. Onun için de feminizme, “ezilen ulus milliyetçiliği”ne, kotalara motalara prim vermem. Öyleyse, sırf toplumun çoğunluğunca dışlanıyor, aşağılanıyor diye eşcinsçilliği koruma altına almak, hatta ona sempati duymak, benim tercih edeceğim bir tutum değildir. Böyle bakarak, insani zaaflar konusunda eşcinsçillerin bizden farkları olmadığının bir kez daha altını çiziyor ve nasıl ki mizaç, karakter ve davranış özellikleri bakımından eksileri artılarını bastıran pek çok karşıcinsçil (heteroseksüel) varsa aynı oranda da eşcinsçil vardır diyor, peşin peşin nasıl ki antipati beslemiyorsam sempati de beslemediğimi teyit ediyorum.

6. O yazıdaki sondan ikinci yorumumda içimdeki rasiste dur demişim! Ama bunu yaparken de “tercih” gibi yanıltıcı lakırdılar da etmişim. Hedonist eğilimli eşcinsçiller için bu sözkonusu olabilir ama bence tercih değil, seçimlik olmayan bir farklı-oluş durumu var birçok eşcinsçil için.

7. Adam yerine koymadığım, dünyada yer işgal etmesini gereksiz gördüğüm sayısız karşıcinsçil; buna mukabil tarihte ve günümüzde birçok alanda son derece değer verdiğim ve saygı duyduğum birçok bilimci, sanatçı, vs eşcinsçil var. Ve tabii bunun tam tersi de geçerli. E n’olacak o zaman?! Demek ki bu kategorilendirme, benim için çok da anlam ve işlev taşımayan bir işlem.

8. Evet, son yorumumu tekrarlayayım. Sadece bu kişiler için değil, herkes için söylemek istediğim birşey var: Üzerindeki etiketi rant kapısı haline getirenler, canımı sıkıyor.

9. Özet: Eşcinsçillerle sorunum yok, ama eşcinsçillikle sorunum var.

Bu çetrefilli meselede kendi bakışımı bu kadar lakırdıya rağmen halâ doğru düzgün ifade edememiş olabilirim. Sevgili dostum Suat Bey’in verdiği linkte sıkı bir tartışma yaşanmıştı. İşin tuhafı, Prusyalı Bey ile Fatih Bey kardeşimin oradaki irkiltici ses tonlarını görmezden gelirsek, ben bir yandan Suat Bey’e, ama aynı anda da Muzmin Bey’e hak verdim tartışmanın tümünü okuyunca şimdi. Çelişkiye mi düştüm? Düştüğümü sanmıyorum ve bunun için de bence iyi bir kanıtım var: Yukarıdaki özet cümlem. Ama bu yüzden Muzmin Bey’den de, Suat Bey’den de azar işitme ihtimalim var. Tıpkı Afşar Bey ile Kalemzede-Tansel-Mky Beyler zıtlaşmasında olduğu gibi…