Çöp evde bir Tractatus…

Müessese amiriniz olur olmaz herşeyi bir kenara koyardı eskiden, zaman gelir lazım olur diye. O yüzden işitmediğim laf kalmamıştır (kimden deyu sormayın). “Belediye zabıtaları kapıya dayanacak, o vakit görürsün gününü!” bu azarların en düşük kalorilisidir. Neden sonra canıma tak etti, sıcak bir Ağustos zebbahı evde geniş çaplı bir “Farkında Olmaksızın Çift Alınmış Kitaplardan, Maalesef Hiçbir Kıymet-i Harbiyesi Kalmamış Mecmualardan, Hükümsüz Risalelerden, Lüzumlu Lüzumsuz Kupürlerden Azatlık Ameliyesi”ne giriştim. Vah bana vahlar bana ki, tam 25 sene gözüm gibi sakladığım bir kupür, sokaktan geçen eskicinin menfur emellerine alet olduktan sadece ve sadece iki gün sonra şiddetle lazım oldu. İşte kendime ettiğim küfürler antolojisini ossaat zenginleştirip yeni baskıya hazırladım.

Tractatus’tan Felsefi Soruşturmalar’a attığı adımla beynimizi salatalık turşusuna çevirmiş olan büyük Wittgenstein Bey, “üzerinde konuşulamayanlar konusunda susmalı” dediğinde hemi anlamış, hemi de kızmıştım. “Olguların mantıksal tasarımı, düşüncedir. / Düşünce, anlamlı cümledir. / Cümle, temel cümlelerin doğruluk işlevidir. Temel cümle, kendi kendisinin doğruluk işlevidir.” buyurduğunda gayet doğal karşılamış, “höğnk!” şeklinde nida kıyırttırmamıştım. Severdim keratayı –pardon, dahi filozofu.

Şimdi bu paragrafı önceki paragrafa törenle bağlayalım Timbuktulu hemşehrilerim. Bu sabah ütü yaparkene kombi odasında, az önce bahsettiğim feci katliamdan her nasılsa canını kurtarabilmiş birkaç nesneden biri düşüverdi ayağımın dibine. Anaaa, bi baktım ne göreyim! 13. İstanbul Film Festivali kataloğu! İçim ta derinlerden cız etti. Ulan bi vakitler ben bu festivallerden birinde tam 45 film birden seyrederek rekor kırmış bi heriftim bea! Hemi de hiçbirinde saniye uyumadan! Hele birinde (“Volere Volare [Uçmak İstemek]” adlı filmdi sanırım) –burada “hiç unutmam” klişesini devreye sokuyoruzdur- hem diyalogların elektronik aygıttan Türkçesini, altyazıdan İngilizcesini okumuş, hem İtalyancasını dinlemiş (ve anlamış!), hem de filmi hiçbir karesini sektirmeden zevkle izlemiştim –bunu becerebilmiş olmanın keyfiyle nerdeyse başıma bi kaza gelecekti. Neyse, kataloğa şöyle bir göz gezdirince, ben o yıl maalesef birkaç filmle yetinmek zorunda kaldığımı hatırladım. Şimdi, nostalji kabilinden, iki filmin tanıtım yazısını aktaracağım buraya. Birini görmek istediğim halde görememişim; ötekiniyse seyretmişim, beğendiğimi de hatırlıyorum ama belleğimde izi kalmamış pek. Bu iki filmle ilgili yorum yazacak okurcuklarıma şükranlarımı peşin peşin arzeder, saygıyla huzurlarınızdan çekilürüm. Malumunuz; sanat, hayat yorganını üzerine çektiği vakit ayakları dışarda kalıyür, üşüyür (“ars longa vita brevis” laforizmasının Çemişgezekçesi).

***
WITTGENSTEIN (Seyredemediğim film –MtP): Derek Jarman’ın yeni filmi, 20. yüzyılın en önemli düşünürlerinden biri kabul edilen Wittgenstein’ın mizahi bir portresi. Jarman ve senaryoyu onunla birlikte yazan Oxford öğretim üyelerinden edebiyat kuramcısı Terry Eagleton (bu herifi de severim –MtP), izleyicinin ne Wittgenstein’a, ne de fikirlerine aşina olduğu varsayımıyla işe başlamışlar. Büyük filozoftan birçok alıntı içeren gerçekçi senaryoları, Jarman’ın maceracı ve deneyci üslubunu, özellikle de felsefi fikirlere görsel bir boyut kazandırma (ne gadder de zor bir iştir –MtP) yeteneğini gösteriyor. (…)

M. BUTTERFLY (Seyrettiğim film –MtP): 60’ların ortasında, Pekin’deki diplomatik bir kabul töreninde meydana gelen tesadüfi bir karşılaşma, tutkulu bir ilişkiyi başlatacak kıvılcımı yaratır. Puccini’nin trajik operası, ateşli “Madam Butterfly”dan derinden etkilenen René Gallimard, Pekin Operası’ndan güzel bir primadonnayla tanıştırılır. Harcamaların ayrıntılı hesaplarına gömülmüş, Fransız elçiliğinin muhasebecisi olan Gallimard, “benim egzotik kelebeğim” dediği bu gizemli ilham perisinin, Song Liling’in cazibesine kendini kaptırıverir… Cronenberg, arzuların, düşlerin ve gerçeğin trajik bir biçimde içiçe geçtiği bu aşk öyküsünde, değişen duygu ve ruh durumlarından, zengin bir palet yaratmış.

***
Bu makalemizi Pipana Bilgi Yarışması köşeciğimize tıkıştırıciiiz. Hadi bakalım, malumat isterem. Mukabilinde bir adet kıssadan hisse: Çoluk çocuğa karışmadan ne gadder festival filmi izleyebilirsen izle. Yoksa hapı yuttuğunun resmidir; sen filmleri değil, filmler senin makus talihini seyreder.