Kılıçsız, yalın.*

Aklımı karşıya geçir şair aklı. Uçur bilinmeze zamanın ruhu. Beni yıka onmazlığı yalanın./
Bilgeliğe taşı kelimelerimi dünün dünyası. Erasmus’a karanfil sunayım. Hırçın bellek sınansın./
Bunca kelle boşa düşmüş. Yazık bunca başsız sonsuz öyküye. Korkak bir kılıç saklar gövdesinde bu mağrur kın. //

Tarih yazdıklarını sananlar tarihe yenilenlerdir. Vay yenilmişlerin haline, varislerine tahtın./
Kanatlarına sığınayım kelebek, ömründe sonsuzluğu sınayayım. Dünya sınav olduğunu anlasın./
Bir canhıraş bağrışsın, ertelenemez uzun bir telaş. Denmeli sana: Yansın varsın, ersin varsın, yoksun varsın. //

Dil benim mülkümdür. Senin mülkündür. Onun mülküdür. Mülk kardeşleriyiz, ey umutsuz yoldaşım, dildaşım kadın!/
Kesip attım dilimi en karanlığımın koyunda. Kadın, benim şeytani yüzümün en umutsuz tanığısın!/
Unuttum okuduğumu: ‘Hiçbiri hissetmiş olamaz ensendeki soluğu: Ne yunmuş kan, ne kirlenmiş altın.’

———————————————————————————————————–

(*) Bu manzum metni üç üçlük olarak okumalısınız. Satırlara aldanmayın. Mısra sonlarındaki işaretler de sırf sizin okumanızı kolaylaştırsın diyedir, mısralar satırlara bölünmeseydi gerek olmayacaktı onlara. Mısra dediğime de bakmayın; bu bir şiir olmayıp -az önce de belirttiğim gibi- manzum bir metindir. Hece veznindedir, ölçüsü de 34′tür.