Kârı maksimize edilecek 2 (iki) adet patron aranıyor!

Ben geldim! Öncelikle bütün dostlarımın bayramını kutlarım. Bu kutlama biraz geç oldu ama beni bağışlayacağınızı umuyorum anlattıklarımı dinleyince.

***

Ne zamandır buralara uğramayan Afşar Bey’in kulakları çınlasın; “ileride kâr maksimizasyonuna katkıda bulunmaktan yakındığım bir patron bile bulamazsam günümü göreceğimi” söylüyordu, haklı çıktı. Yalnız bir fazlasıyla haklı çıktı! Birazdan anlayacaksınız niye öyle olduğunu.

Şu son yirmi günde birçok olumsuzluk üstüste ve üstüme üstüme geldi. Birini biliyorsunuz, ilginizin beni ne derece duygulandırdığını belirtmekte aciz kalırım, sağolun hepiniz. Diğerleriyle de başedebilmiş değilim. İşyerindeki bilgisayarımdan uçuveren dosyalarım, öncü kuvvetlerdi. Ardı çorap söküğü gibi geldi: Bir adet ölüm, iki adet istihdam sorunu, arada ufak bir kötü sürpriz ve sonuncu felaket; kızımın turnuva öncesi sakatlığı.

Neyse, bayram sonrası tadınızı kaçırmamın alemi yok. Bunları da yazmazdım da, son yazımın yorumları arasında bir okurcuğum beni buralarda tebdil-i kıyafet görür gibi olmuş; gördüğünün ben olmadığımı, olamayacağımı açıklamama delil olsun diye yazıyorum.*

Afşar Bey bir fazlasıyla haklı çıktı demiştim, açayım. Reklam yazarı olduğumu çoğunuz biliyorsunuz artık, daha doğrusu hakkımda ne varsa biliyorsunuz diyesim geliyor, o kadar da teşhircilik yapmışım burada ve kabilemizin diğer yazlıklarında. Madem bu haltı yedim, geri dönüş yok, ileri! Sadede geleyim; eşimin de işini kaybetmesine ramak kaldı. Kendisi mali müşavir -belgeli cinsinden. Tuzlukk Bey bilir, kısaca “SMMM” tabir edilen bu mahlukatın bir de yeminli cinsten olanı var, bizimkisi yeminsiz fakat belgeli. Farkı halâ tam anlayabilmiş değilim, anladığım kadarı şu: Yemini de belgesi de bulunmayan düz piyade takımı en çok çalışıp en az ekmek alabileni, yeminli cinsi bunun tam tersi, belgelisi de arada kalanı. Her neyse, aslında bir dükkan açıp ekmeği vergi mükellefi dediğimiz, devlete göre kümesteki kaz, bana göre bir tür delikli taştan çıkarma imkanı varmış da, bu öyle kuruyemişçi dükkanı açmaya filan benzemezmiş; bir iki yıl keseden yemeyi göze almak gerekirmiş, o göz de bizde yok maalesef. Bir araba lafın özeti: İstanbul nam cangılın Anadolu yakasında kârı maksimize edilecek bir adet patron aranıyor tarafımızdan. Acilen. Niye acilen? Çünkü IMF ve Dünya Bankası yetkilileriyle ailecek stand-by anlaşması filan yapamadık, “zaten Absürdistan’la yeterince başımız dertte, bi de sizinle uğraşamayız ülen” dediler.

Hanım İnculazca filan bilmez, işini iyi bilir o kadar. Yaşı kemale ermiş vaziyettedir, çıtır arayana gösterilecek bir adet kapımız mevcuttur. Evropa yakasına geçemez, geçecek olsaydı velet doğmadan önceki dönemde çalıştığı, aybaşlarında yeşil yeşil USD dolarıynan evin kapısını çaldığı gül gibi işini bırakmazdı zaten. Ha, unuttum, şu anki işinde denetçi olarak çalışıyor.

Bendenize gelince, fakirin iş tanımı şöyledir:

- İğneyle kuyu kazmak,

- Samanlıkta çöp aramak,

- Dağları delmek,

- Hendekler aşmak,

- Düz ovada şaş…mamak,

- Efendi efendi çalışmak.

İlle de reklam sektörü olsun diye tutturduğum yok, “ne-iş-olsa-yaparım-abü”cü taifesinden değilim amma pazar mafyası izin verirse limon da satabilirim icabında –bıçak kemiğe dayanırsa yani. (Yalan yalan, ben kim limon satmak kim! Satış başka, pazarlama başka, pazarlama iletişimi ise daha da başka birşeydir, bilenler bilir.) Yalnız öyle çeviri meviri yap[a]mam, Anglosakson diliyle seviyeli birlikteliğime çoktan bir son vermiş bulunuyorum. Mehmet Ali Bey duymasın; düşünce tarzına, birikimine, zekasına, ifade zenginliğine, kısacası herbişeyine heyran olduğum S. Bey bu satırları okusa da, kreatif ekiple fazla yüzgöz olmayacağım bir köşede tahta bir sandalyeye oturtup redaktörlük, kondüktörlük, ajitatörlük filan yaptırsa bana diyorum hani… Curriculum vitae felan da istemese, çünkü biliyorsunuz ben fakir ama gururlu bir gencim. Herbişeyine heyran olunan bir patronla çalışmak müşkil bir hal arzedebilir, bu riski göze alıyorum, yeter ki sabahları ayaklarım geri geri gitmesin, akşam da mutlu mesut ve dahi bahtiyar döneyim evcağızıma, cebimde de fındık** fıstık olsun biraz. Ş. Bey de özümden geri dursun, mahzeninde tatlı tatlı hatıralar alemine dalsın, arada M.M. Bey‘len birlik olup S. Bey‘e sataşsın.

Yok yok, ayıp oldu böyle alenen iş dilenmek! Ama olsun, isteyenin bir yüzü kara. Zaten bir ay vaktim var sayılır daha, o zamana kadar kim öle kim kala. Üstelik İstanbul depremi de geldim geleceğim diyor.

Üç haftalık depresyondan sonra bu kadar saçmalamak hakkımdı sanırım. Geçmiş bayramınızın yanısıra, hepinizin bayramertesi sendromunu da tebrik ediyorum! Orhan Pamuk Bey’i çekiştirmeyen kalmadı, benim neyim eksik –azzz sonra, yani keyfim ne zaman yerine gelirse.

 

(*) Son yazıma BRÜT 192 yorum gelmiş, acayip bir gerginlik yaşanmış. Irmak Hanım, sanalın da sanalı mısınız bilmiyorum, sizi ve dediklerinizin tek kelimesini anlayabilmiş değilim, anlamak istediğimi de maalesef söyleyemeyeceğim. O ilmekte olup bitenleri tatlıya bağlamak için yanımda Hacıbekir lokumu getirdim, herkese ikram edeyim. (Bu Allah’ın cezası şehir ben küçük bir çocukken hayallerimi süslerdi, arada bir gelen Hacıbekir ve Osman Nuri lokumları, şekerlemeleri ise o hayalleri iyice azdırırdı. Bunca yıl geçti, halâ karar verebilmiş değilim, Hacıbekir’in mi yoksa Osman Nuri’nin mi daha nefis olduğuna…)

(**) Oya Hanım, inşallah iş işten geçmemiştir; tarifimi birazdan yollayacağım, beğenirseniz belki baskıya yetişir.