Korku dağları bekler. Tom kimi Waits?

Ağzı olan konuşuyor. Dünyada, Türkiye’de.

Busht Bey konuşuyor. Papa Hazretleri konuşuyor. Sayın cumhurbaşkanı konuşuyor. ODTÜ rektörü konuşuyor. Linç operatörü Perinçli Bey ve saz arkadaşları hem konuşuyor, hem toplumsal geleceğimizin ağzına sıçıyor.

Fena, çok fena!

Çalı süpürgesiyle şeytan dürtükleyenler mi ararsınız, paslanmış haçın dört ucunu büküp svastikaya dönüştürenler mi, anakronikleşmiş bir bonapartist despotizmin kutsal muhafızlığını yürütmekte kararlı olanlar mı!

İçim sıkılıyor. Ben, şu Absürdistan’da çarnaçar yaşayan ben fakir, bunları hakediyor muyum?

Busht Bey’in yerlerde sürünen IQ’sunun bile dibinden bulup çıkardığı anlam, derinlik ve mantık fukarası sözlerinin kusmuğu okyanusları aşıp üzerime sıçrıyor.

Papa Hazretleri’nin svastikası öylesine paslanmış bir haçtan bozma ki, acı acı gülemiyorum bile, irkilmek bir yana.

Sayın cumhurbaşkanı konuşuyor. Bana nerede yaşadığımı iliklerime kadar hatırlatan bir konuşma bu.

ODTÜ rektörü konuşuyor. Heheyt bre!

Linç operatörü Perinçli Bey her zamanki gibi durumdan çıkardığı kutsal vazifesini eda ediyor. Saz arkadaşlarını da arkasına almış vaziyette yine.

Fena, çok fena!

Yoksa çoktan geberdim de cehennemin dibini mi boyladım?

Olsun, cehenneme de Tom Waits yakışır zaten.

O bir müzisyen.

“We’re all gonna be / Just dirt in the ground” deyiveriyor.

Veba, savaş, açlık, ölüm… Günlük acımasızlıklar, orman kanunları, soğuk geceler… Bunların üzerine Absürdistan’ımdaki Büyük Genel Saçma’yı ekliyorum. Tom Waits’in şarkısözlerine yamıyorum sonra onu. Tom Waits “günlük kargaşanın bir virtüözü” ise, ben o virtüoziteye bambaşka bir düzlemdenmiş gibi görünen şeyler de ekleyerek şarkıyı biraz değiştiriyor, daha toplumsallaştırıyor, Doğululaştırıyor, Türkleştiriyor, İstanbullulaştırıyor, daha da haşinleştiriyorum.

“Müzik: Yenilmişler için bir sığınak.” diyor yazarın biri.

Yerleşik olmak istemiyorum. Tek yerleşikliğim müzik olsun istiyorum. Uyumla akan notalara, derin tınıya, ses evreninin dolayımlılığına ve saflığına sığınmak, orada üşümelerimi azaltmak, yorgun bacaklarımı dinlendirmek, zihnimin zincirlerini parçalamak istiyorum.

“Parçalarımdan bazıları rehinci dükkanı gibi, bazıları bir akvaryum, ve bazıları da bir saklambaç yeri gibidir.” diyor Tom Waits. Benimkiler de öyle olsun istiyorum. Bazıları sonsuz ve çocuksu bir oyun alanı, bazıları kuytu bir köşe, bazıları cankırıklarımı yerlere saçıp daha sonra tek tek itinayla topladığım, sonra tekrar saçtığım, sonra tekrar topladığım bir oda olsun.

“Janis [Joplin] aşırı dozda Janis aldığından öldü.”

Aşırı dozda Metin almak yazgım mı yoksa?

Tom Waits.

Tom, beni mi Waits?

Bekleme beni Tom.

Herkes yoluna!

***
Tom Waits: “Bone Machine”, No: 2, DIRT IN THE GROUND.

(Duymamış olun ama ben bu yazıyı yazarken bambaşka bir eserin akışına kaptırdım kendimi, muhteşem bir şaheserin: J. S. Bach’ın 2 numaralı si minör Orkestra Süiti‘nin. İtiraf edeyim. Çürümüşlüğün tam ortasında kendime notalardan bir kurtarılmış bölge oluşturdum. Bir ata binip uzaklaştım buralardan, çürümüşlüğün ağır kokusunun burun kemiklerini sızlattığı her yerden.)